Aldara Sánchez http://aldarasanchez.lacoctelera.net CEDANT ARMAE TOGGAE es-es Motor http://s3.amazonaws.com/lcp/aldarasanchez/myfiles/Photo-000765x65.jpg Aldara Sánchez http://aldarasanchez.lacoctelera.net the-shaker v0.1. More on http://www.the-shaker.com @ http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/04/23/- 2007-04-23T12:58:47+00:00 ]]> http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/04/23/-#comentarios La historia de un Nobel http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/27/--2 2007-03-27T16:51:51+00:00


"Pensar que un millón de personas pudieran leer algo escrito en la soledad de mi cuarto con 28 letras del alfabeto y dos dedos como todo arsenal parecería a todas luces una locura".

"A mis 38 años y ya con cuatro libros publicados desde mis 20 años, me senté en mi máquina de escribir y empecé: "Muchos años después, frente al pelotón de fusilamiento, el coronel Aureliano Buendía había de recordar aquella tarde remota en que su padre lo llevó a conocer el hielo". No tenía la menor idea del significado ni del origen de esa frase ni hacia dónde debía conducirme. Lo que hoy sé es que no dejé de escribir durante 18 meses hasta que terminé el libro. [...] Esperanza Araiza, la inolvidable Pera, era una mecanógrafa de poetas y cineastas que había pasado en limpio grandes obras de escritores mexicanos [...]. Cuando le propuse que me sacara en limpio la obra, la novela era un borrador acribillado a remiendos [...]. Pocos años después Pera me confesó que, cuando llevaba a su casa la última versión corregida por mí, resbaló al bajarse del autobús con un aguacero diluvial y las cuartillas quedaron flotando en el cenegal de la calle. Las recogió empapadas y casi ilegibles con la ayuda de otros pasajeros y las secó en su casa hoja por hoja con una plancha de ropa.

Y otro libro mejor sería cómo sobrevivimos Mercedes y yo con nuestros dos hijos durante ese tiempo en que no gané ni un centavo. Ni siquiera sé cómo hizo Mercedes durante esos meses para que no faltara ni un día la comida en la casa.

Después de los alivios efímeros con ciertas cosas menudas, hubo que apelar a las joyas que Mercedes había recibido de sus familiares a través de los años. El experto las examinó con rigor de cirujano, pasó y pasó con sus ojos mágicos las esmeraldas del collar, los rubíes de las sortijas [...]. Y al final volvió con una larga verónica de novillero: "Todo esto es puro vidrio" [...].

Por fin, a principios de agosto de 1966, Mercedes y yo fuimos la oficina de correos de México para enviar a Buenos Aires la versión terminada de Cien años de soledad, un paquete de 590 cuartillas escritas a máquina a doble espacio y en papel ordinario dirigidas a Francisco Porrua, director literario de la editorial Suramericana. El empleado del correo puso el paquete en la balanza, hizo sus cálculos mentales y dijo: "Son 82 pesos". Mercedes contó los billetes y las monedas sueltas que le quedaban en la cartera y se enfrentó a la realidad: "Sólo tenemos 53". Abrimos el paquete, lo dividimos en dos partes iguales y mandamos una a Buenos Aires sin preguntar siquiera cómo íbamos a conseguir el dinero para mandar el resto. Sólo después caímos en la cuenta de que no habíamos mandado la primera sino la última parte. Pero antes de que consiguiéramos el dinero para enviarla, Paco Porrúa, nuestro hombre en la editorial Suramericana, ansioso de leer la primera parte, nos anticipó dinero para que pudiéramos enviarlo. Así es como volvimos a nacer en nuestra vida de hoy".

Extracto del discurso de Gabriel García Márquez leído durante el trascurso del IV Congreso Internacional de la Lengua Española.

]]>
http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/27/--2#comentarios
O bum da máquina das mentiras 4 http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/13/o-bum-da-maquina-das-mentiras-4 2007-03-13T12:19:05+00:00

As mentiras dos mortos

Non contentos con ter unha máquina da verdade para os vivos, Antena 3 pretende crear un novo programa cun instrumento de nova xeración para detectar as mentiras dos mortos. Trátase dun aparello capaz de descubrir o grao de ansiedade ou nerviosismo nas voces. Non se necesita, por tanto, a presenza do personaxe, senón só unha gravación das súas palabras para realizar esta análise.

Estes programas noxo pretenden escudarse na ciencia en busca da credibilidade que lles permita non ser acusados de frívolos e teñen por obxectivo manter a desproporcionada audiencia coa que contan.

H. CAMPOS, E. SANDE | TEXTO

]]>
http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/13/o-bum-da-maquina-das-mentiras-4#comentarios
O bum da máquina das mentiras 3 http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/13/o-bum-da-maquina-das-mentiras-3 2007-03-13T12:17:24+00:00 Salto á fama

H. CAMPOS, E. SANDE | TEXTO

O primeiro en quitarlle o po ao polígrafo foi Julián Lago que a comezos dos anos 90 —época de Las mamachicho e do programa de Gil y Gil— levou a un plató este mecanismo e, baixo o título pouco orixinal de La máquina de la verdad (1993), mostrou en Telecinco as supostas verdades e mentiras do artisteo da época a golpe de «non me conteste agora, fágao despois da publicidade» marcando un fito televisivo e sentando as bases dos polígrafos mediáticos e do telenoxo que estaba por chegar.

Dez anos despois, Leticia Sabater nun programa local, adiantándose ao bum actual, tiña como máquina da verdade un secador de cabelo con luces de cores intermitentes. Viría despois, no 2004, La hora de la verdad, en Antena 3, onde Alicia Senovilla daba a oportunidade a parellas anónimas de demostrar a veracidade das súas historias. Este programa, que regresou á grella da cadea o pasado mes de maio da man de José Ángel Ponsoda, emítese a noite dos luns.

Pero isto non é todo. As modas volven e a do uso da máquina da verdade nos espazos televisivos faino con forza e multiplícase. No pasado xullo Antena 3 estreaba o programa En Antena, conducido por Jaime Cantizano, que inclúe unha sección dedicada ao polígrafo e que chegou a rexistrar na súa franxa horaria 1,7 millóns de espectadores (23,3%). Ante isto, Telecinco, uns meses despois, decidiu contraatacar e levar a A tu lado, de Emma García, outra réplica de La máquina de la verdad. Ambos magacines, que comparten horario todas as tardes, fan que famosillos se sometan ao detector e fagan confesións sobre amoríos, embarazos, enganos á parella e ligoteos varios. E, se isto non fose suficiente, Antena 3 ameaza con denunciar a Telecinco por intrusismo e competencia desleal.

]]>
http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/13/o-bum-da-maquina-das-mentiras-3#comentarios
O bum da máquina das mentiras 2 http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/13/o-bum-da-maquina-das-mentiras-2 2007-03-13T12:14:09+00:00

A súa orixe

Esta máquina naceu da fusión de varios utensilios. No ano 1869, Auguste Chavey e Étienne Jules Marey, crean un cardiograma capaz de medir o ritmo cardíaco e no ano 1902 James Mackenzie inventa outro artefacto capaz de calcular o pulso xugular. Pero non foi ata o 1915 cando o investigador William Moulton Marston, catedrático da Universidade de Harvard, desenvolve o primeiro detector de mentiras, realizando medicións da presión sanguínea. Seis anos despois, en 1921, John A. Larson, un estudante de Medicina da Universidade de California, comeza a chamarlle polígrafo e vánselle engadindo as restantes medicións.

Na actualidade, os expertos traballan en novos e máis avanzados sistemas para dar coa mentira no home, como a medición das diferenzas de temperatura que se producen ao redor dos ollos dunha persoa cando non di a verdade ou a colocación de eléctrodos na cara e no coiro cabeludo para transmitir as ondas cerebrais. Pese a todo, a fiabilidade destas técnicas non chega ao 100%.

O detector de mentiras ten unha ampla traxectoria no mundo do espectáculo. Non só no cine, tamén na televisión onde se presentou e presenta como certo o que para a ciencia non o é con absoluta certeza.

H. CAMPOS, E. SANDE | TEXTO

]]>
http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/13/o-bum-da-maquina-das-mentiras-2#comentarios
O bum da máquina das mentiras http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/13/o-bum-da-maquina-das-mentiras 2007-03-13T11:53:48+00:00 A polémica acerca da veracidade do polígrafo cobra forza catorce anos despois de que o primeiro detector chegara ás pantallas españolas cun enorme éxito de público e as privadas abarrotan os seus espazos con estes aparellos nunha loita pola audiencia

H. CAMPOS, E. SANDE | TEXTO



A máquina da verdade é ese artefacto ao que tan acostumados nos teñen as películas de Hollywood, dende as policiais e de espionaxe ata as de ciencia ficción como Blade Runner ou, incluso, as cómicas como Los padres de ella na que Robert De Niro conecta ao seu futuro xenro aos cables do detector para saber se mantén relacións sexuais coa súa filla. Ademais, un milleiro de veces temos escoitado ao longo dun interrogatorio cinematográfico iso de «¿estaría disposto a someterse ao polígrafo?». Unha proba á que o cine lle outorga unha eficacia infalible polo que o público soe dar por boa esa información.

A máquina da verdade tamén chamada detector de mentiras ou polígrafo é un aparello capaz de medir e rexistrar de forma continua nun gráfico —rolo de papel térmico ou pantalla de ordenador— moitas variantes e expresións fisiolóxicas que se producen no organismo dun individuo estimulado psicoloxicamente mediante determinadas preguntas. Calcula aspectos como o ritmo cardíaco, a taxa respiratoria, a capacidade da pel para conducir a electricidade, a tensión sanguínea, a produción da suor e un longo etcétera de parámetros. Así, establece a relación existente entre expresións psicolóxicas e reaccións fisiolóxicas. Pero afirmar que un minte ou di a verdade en base a reaccións físicas é arriscado.

Non todos os seres humanos reaccionamos dun mesmo xeito ante os estímulos.

É como supoñer que un bebé chora por ter fame ou estar mollado unicamente escoitándoo. O neno chora, e é seguro que será por algunha cousa; pero non podemos saber con exactitude a causa . É un dato que non está incluído na situación.

Para demostrar a fiabilidade dos veredictos deste instrumento a Academia Nacional da Ciencia estadounidense creou no ano 2002 un equipo de investigación. Os resultados obtidos son demoledores e conclúen que: «As probas poligráficas son completamente inválidas como un instrumento diagnóstico para determinar a verdade».

Este equipo investigador chegou á conclusión de que o polígrafo non detecta verdades nin mentiras, senón cambios físicos na medida en que nos emocionamos ou inquietamos. Ademais, do estudo tírase que os detectores non teñen suficientes bases científicas, nin teóricas que proben que as súas afirmacións son verídicas.

]]>
http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/13/o-bum-da-maquina-das-mentiras#comentarios
"Muchos años después..." http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/06/-muchos-anos-despues- 2007-03-06T13:56:44+00:00 El cumpleaños de Gabriel García Márquez es celebrado hoy en toda España. La prensa le dedica los principales espacios de las secciones culturales. Su imagen es también reproducida por los medios televisivos.
El homenaje al escritor y periodista colombiano se inició ayer en la Casa de América de Madrid con la lectura pública de su obra Cien años de soledad:

"Muchos años después, frente al pelotón de fusilamiento, el coronel Aureliano Buendía había de recordar aquella tarde remota en que el padre lo llevó a ver el hielo"...

En el 2007 se celebran tres aniversarios relacionados con este autor: sus 80 años, los 40 (en junio) de la publicación de Cien años de soledad y los 25 de ser galardonado por la Academia sueca con el Premio Nobel de Literatura.

]]>
http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/03/06/-muchos-anos-despues-#comentarios
Divulgación http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/02/28/divulgacion 2007-02-28T10:55:17+00:00 ¿Qué es la divulgación? Divulgar consiste en poner al alcance del público, publicar o propagar un conocimiento. En lo que se refiere a los medios de comunicación se intentan acercar a los lectores temas complejos, principalmente en materias como salud, tecnología y cultura.
¿Tiene esto sitio en un medio de información general? Sí, en los suplementos de estos medios. También en la sección de sociedad podrían incluirse textos divulgativos.
¿Qué se necesita para divulgar? Es imprescindible documentarse sobre el tema que se pretende dar a conocer.
¿Qué estrategias se utilizan para enganchar al lector? Los titulares llamativos suelen intentar captar la atención del lector.
¿Qué recursos de estilo ayudan a divulgar? Un lenguaje sencillo, dibujos, infografías o tablas explicativas y muchos ejemplos.
¿Qué destacarías, para bien o para mal, de cada ejemplo?
-Una vela
Aunque el tema es atrayente se centra demasiado en aspectos técnicos. Por otra parte, al ser un texto redactado a partir de una conferencia falta la visión de los diferentes tipos de velas a los que se refiere en la explicación.
-La voz única de los Stradivarius
El título resulta muy llamativo y los comentarios se comprenden con facilidad. Además la infografía y la descripción del modo en que el violín emite los sonidos resultan muy interesantes.
-¿Qué parte de mí depende de mí?
Se utilizan términos muy complejos para atender a una materia que por sí misma resulta atractiva. No obstante, la intercalación de ejemplos y comparaciones fáciles de percibir contribuye a dar algo de soltura al documento.

]]>
http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/02/28/divulgacion#comentarios
Educación http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/02/13/educacion 2007-02-13T17:36:23+00:00 Hace unos días se publicaba en La Voz de Galicia una entrevista a
Sergio Fajardo, alcalde de Medellín. En ella el político explicaba que
gracias a una fuerte inversión en educación la violencia de la ciudad
ha descendido en un porcentaje muy significativo y aportaba cifras muy
interesantes al respecto.
En 1991 en Medellín hubo alrededor de
6.500 homicidios, lo que significaba 350 por cada 100.000 habitantes.
Durante el 2006 ese promedio bajó a 30. Este mes de enero ha habido 54
homicidios, un 14% menos que el mismo mes del 2006.
Parece
necesario, pues, reflexionar sobre el hecho de que la educación ha sido
y es todavía el principal arma de transformación de la que fue una de
las ciudades más peligrosas del mundo.

]]>
http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2007/02/13/educacion#comentarios
"Noticia de un secuestro" http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2006/12/08/-noticia-un-secuestro- 2006-12-08T01:02:15+00:00
La periodista Maruja Pachón y Alberto Villamizar piden a García Márquez que escriba un libro referente al secuestro de Maruja, que se realizó en 1990. Pero el libro no sólo trata de Maruja, sino de 9 secuestrados más que al igual que Maruja fueron víctimas de Pablo Escobar, el jefe del Cartel de Medellín. Beatriz, hermana de Alberto Villamizar, la fallecida Diana Turbay, Marina Montoya, Hero Buss, Pacho Santos y otros, son parte de esta novela que narra con detalle los dias de cautiverio que sufrieron los secuestrados.
Con esta obra el Nobel ilustra la esencia de la realidad que vive su propio país.

El 2 de diciembre encontramos la siguiente noticia:

“Al menos 17 militares murieron y otros cuatro resultaron heridos en un ataque de las Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia, perpetrado en la noche del jueves en el noreste del país, cerca de la frontera venezolana, anunció ayer el Ejército”.

El 5 de diciembre:

“Francisco Aponte, portavoz de los paramilitares colombianos, declaraba con pesimismo el pasado lunes en una conferencia de prensa”: “El proceso de paz con los paramilitares está en etapa terminal”.

Dos materias muy diferentes para ilustrar un mismo hecho: Colombia con tres ejércitos ilegales, el narcotráfico y la delincuencia común es uno de los lugares más peligrosos del mundo.
Así pues, en 1996, con “Noticia de un secuestro” el periodista Gabriel García Márquez ahondaba en esta problemática. Diez años después puede decirse que el libro sigue de plena actualidad.

]]>
http://aldarasanchez.lacoctelera.net/post/2006/12/08/-noticia-un-secuestro-#comentarios